dinsdag 19 mei 2015

Kleumpie...

Hier zit Kleumpie echt door en door koud en slapjes bij DH op schoot. Ze is hier een aantal uren oud en haar moeder heeft haar genegeerd en alle aandacht aan haar zusje gegeven...

Afgelopen vrijdag deed DH een nare ontdekking toen hij 's morgens in de stal kwam met een warme fles: Kleumpie was spoorloos verdwenen. We hebben alles afgezocht, alle mogelijkheden overdacht en besproken met elkaar. De meest plausibele verklaring is dat ze door een vos meegenomen is. Er is hier in de buurt een ware slachting gaande onder kippen en ander klein huisvee. Mocht het zo zijn, dan is dit wel het eerste lammetje dat wij aan een vos kwijtraken. Overdag verbleef ze met andere schapen en lammetjes in de wei, 's avonds zetten we haar op stal, omdat ze daar warmer en veiliger stond... dachten wij...
Wat waren we van slag. Steeds maar weer naar buiten en zoeken en roepen. Helaas, het wondertje waar we op hoopten is uitgebleven...
Ze was natuurlijk erg gericht op mensen en niet bang en liet meteen van zich horen, mogelijk is dat haar nu noodlottig geworden, we weten het niet...

Kleumpie heeft een kort maar heel fijn leventje gehad. Veel mensen hebben van haar genoten: ze heeft 8 mei een bijzondere reis gemaakt naar een verzorgingshuis in de buurt. Ze is vertroeteld door oude mensen die hun geheugen missen, maar zo'n lammetje meteen willen aaien en knuffelen. Dat leverde ontroerende én hilarische beelden op! Er was een hollende mevrouw achtervolgd door het lammetje, normaal loopt deze mevrouw achter de rollator... Kleumpie  op de arm, terwijl de mevrouw haar aait en het over een lief hondje heeft...

We hebben erg van Kleumpie genoten!

maandag 18 mei 2015

'Hertjes kijken'...

Ze staan een beetje verstopt, en zijn druk aan het grazen als we op Hemelvaartsdag 's avonds nog geen kilometer achter ons huis deze reegeiten ontdekken..
Reeën zijn mijn lievelingsdieren en regelmatig ging ik als kind al 'hertjes kijken' met familie of met onze buurvrouw Oefies. Met zusje Nelly of met DH ga ik nu nog af en toe 's avonds er even op uit om naar reeën te gaan kijken...
Ik kan dan ook slecht tegen Afrika-films waar antilopes of andere 'hertjes' staan te grazen en de muziek al aankondigt dat er een moordenaar aangeslopen komt en ja hoor... even later slaat deze  genadeloos toe... 

Heel snel hebben ze ons in de gaten, maar we houden ons heel stil en de dames blijven staan... Die oren, prachtig hè?

Rechts van de dames staat deze meneer...

...die zich langzaam omdraait om ons beter in de gaten te kunnen houden...

Afleidingsmanoeuvre, even krabben... En dan gaat hij verder waar hij mee bezig was: zich tegoed doen aan heerlijk voorjaarsgras!

Intussen knabbelen de dames weer rustig verder...

In een weiland iets verderop, dat helemaal wit is van de pluizenbollen, staat nog een donkere jonge reebok...

Ook hij is alert en heeft ons snel in de gaten...

...maar ook hij eet snel verder!
Wat een prachtig gebied is het waar we wonen en wat genieten we van de natuur!
Dat genieten van de natuur is de volgende dag trouwens in één klap over, als we een heel nare ontdekking doen, maar daarover later meer...

zondag 17 mei 2015

Fluitekruiddag: 17 mei 1994 - 17 mei 2015


wolken witte weelde
wuivend in de wind
stevige stoere stengels
beschermde bermbloem

waarom weet jij me zo te raken
kruidje-roer-me wel?

LTD

Het is weer 'fluitekruiddag'...
Eenentwintig jaar getrouwd met mijn DH.






zaterdag 16 mei 2015

De eerste hoek om...

Ondertussen worden hier ook nog lapjes aan elkaar gezet voor de Jane Austen quilt. De eerste hoek van wybertjes is een feit... Wat een mooi bont geheel!

Elke keer doe ik weer een greep in mijn plastic zakje met voorgeknipte ruiten en naai er een vast aan de rand. Soms maak ik een rijtje en naai deze rij in één keer vast aan de rand. Zo heb ik wat afwisseling ;-)

De onderrand...

Voor- en achterkant...

Op de vier hoekpunten komt steeds hetzelfde lapje met dit lieve roosje...

Links zie je de onderrand met lichte halve driehoekjes, van dezelfde rand als de sashes van het middenstuk...

En nog een keer het middenstuk wapperend in de wind!

woensdag 13 mei 2015

Blue eggs...

DH heeft vandaag de heg rond de kruidentuin gesnoeid en zag wat tussen de blaadjes door schemeren...

Het is een goed gecamoufleerd nestje met eitjes...
DH had het vogeltje niet zien wegvliegen of zien rondscharrelen bij het nest.
Het nestje kwam me wel bekend voor, van buiten prachtig en zorgvuldig bekleed met korstmos en van binnen met zachte veertjes en haartjes...

Met hulp van dit schattige boekje en eerdere blogjes, kijk maar hier (klik) en hier (klik) was de conclusie snel duidelijk: de bewoner is een groenling!

Dit is de voorkant van het boekje, het is een uitgave van the National Trust (klik), een cultuur/natuurbeschermingsorganisatie in Engeland. Vorig jaar nam ik het mee...

...omdat ik het schutblad zo lief vond... Er is ook een uitgave over kippen, eenden en ganzen.

En nu is het tijd voor thee met iets lekkers...

...uit het gezellige 'eitjes en veertjes' servies van Emma Bridgewater...

In het kommetje amandelen gehuld in chocolade met kaneel... Vier mag ik er, of vijf?

maandag 11 mei 2015

Nog een nestje...

Toen ons kleine fleslam Kleumpie nog op stal stond ontdekte DH toevallig het nestje van deze roodborst. Omdat hij hooi uit de ruif pakte, stootte hij bijna het nestje met eitjes kapot en deed zijn ontdekking. Bij nadere inspectie van de eitjes bleek het om een roodborstennest te gaan.
En dit is één van de ouders, een paar dagen later gespot toen DH weer in de stal was voor het lammetje. Zo onopvallend mogelijk heeft hij het roodborstje gekiekt. Het bleef heel stil zitten...

Als DH uit de stal weggaat, zit het roodborstje nog net zo stil op de ruif! Wat een supermooi vogeltje is het toch...

Vanmiddag ging ik nog eens kijken... Hier is het nest en kijk eens, de eitjes zijn uitgekomen!

De jongen zitten heel stil en lijken zelfs niet te ademen. Wat een instinct: gevaar!

Nog één foto dan: wat een schattige pluizenbolletjes! De veertjes beginnen al te groeien...

En hier zie je de hele ruif met rechts boven in het hooi het nest...

vrijdag 8 mei 2015

Uilskuikens in het uilenhuis...

Weet je nog dat we in het voorjaar van 2013 een uilenhuis (klik) hebben gebouwd in de schuur en het in de verhuur hebben gezet?
Inmiddels is het alweer even bewoond, hebben pa en ma kerkuil het huis ingericht en zijn aan kindertjes begonnen...
Terwijl ik binnen voorzichtig het uilenhuis open maak - wiebel, wiebel op de ladder - staat DH buiten met de camera in de aanslag. Het duurt maar even en eerst vliegt er één uil naar buiten en daarna nog één. Pa en ma zijn dus samen thuis!

Ze strijken samen neer in de acaciaboom die op de scheiding met de buren staat. Heel even zitten ze samen, maar daarna gaat één van tweeën er vandoor. Wat een lange vleugels heeft de uil, kijk maar mee hoe hij/zij wegvliegt...







En weg...
Als je geen sterke maag hebt moet je nu maar niet verder kijken. Gelukkig is dit geen geurblog, want in het uilenhuis stinkt het verschrikkelijk. Daar mag wel eens even lekker gesopt worden. Voor de mensen die wel wat rommel in huis gewend zijn: kijk rustig verder!

Binnen is het intussen een behoorlijke janboel. Te midden van dode muizen en mollen liggen er twee of drie uilskuikens in het uilenhuis... Je ziet al een begin van veertjes bij een van de uiltjes.
Zo lijkt het net een schattig eendje, maar ze zijn me lelijk ;-)

We laten ze snel weer met rust, zodat pa & ma snel terug kunnen keren op het honk...

maandag 4 mei 2015

Oorlog...


Oorlog

Terwijl het verhaal wil dat het verteld en
voorbij is - maar het breekt af

zeker, het is mij verteld en verteld
maar nog

ik zie die grijze beduimelde foto
maar nog is het gras weer groener dan gras
en de bloesem weer witter dan bloesem

in die grijze tuin moet het oorlog zijn geweest
in die man, die vrouw, dat kind
in dat grijze gras onder die grijs bloeiende boom

het is mij verteld en verteld hoe zij daar
hadden moeten verdwijnen, worden weggevoerd
in goederentreinen, nooit terugkomen

terwijl het verhaal wil dat het verteld en
voorbij is - maar het breekt af

zeker, het is mij verteld en verteld
hoe vrede weerkeerde

maar nog is er geen andere foto dan deze 
waarin het nog moet

Rutger Kopland

zondag 3 mei 2015

Kasteel Amerongen...

Samen met DH en mijn oudste zus bracht ik vorig weekeinde een bezoek aan Kasteel Amerongen. Bij het terugkijken van de foto's krijg ik bij deze spontaan borduurneigingen. Jullie ook?
Het huis met de twee schoorstenen, het grasveld en alle ramen in het kasteel doen me denken aan de 'Remember me' serie van de dames Blackbird Design...

Het kasteel toont aan de buitenkant niet sierlijk, in tegendeel het is eigenlijk gewoon een vierkante bak... Ooit ben ik er binnen geweest, maar de rondleidingen in het kasteel zijn volgeboekt op het moment dat we er zijn. We beperken ons dus tot een bezoek aan het park en de tuinen bij het kasteel...

Strakgeschoren boompjes langs het voorplein...

Deze haan en kippen hebben een mooi plekje gevonden...

Blauwe bloeiende klokjes...

We lopen langs een enorme diep-roze magnolia...

De binnenkant van één van de bloemen...

De achterkant van het kasteel. Op de linker schoorsteen is een ooievaarsnest gebouwd.

We kunnen niet ontdekken of er een ooievaar zit te broeden of dat er al jonge ooievaars zijn!

Er zwemmen wel twee ganzen met jongen door de gracht. Wat een prachtige gele pulletjes!

Aan de overkant is een berceau en ligt de boventuin van het Kasteel...

Even later wandelen we tussen de bomen van de berceau door...

Over de tuin kijkend heb je prachtig zicht op de kerktoren van Amerongen, met op de voorgrond fruitbomen die beginnen te bloeien.

Appelbloesem in de knop...

Verderop een eik... Die frutselige slingertjes heb ik nog nooit gezien in een eik ;-)
Als je goed kijkt zie je rechts op de foto de vage contouren van een kasje. Wat gek: acht vierkante kale lapjes grond met een leeg kasje ernaast. We filosoferen wat hiervan de bedoeling kan zijn?
Het blijken de restanten van het tv programma 'Van Hollandse bodem' te zijn, het moestuinprogramma waarbij wij al snel afhaakten vanwege de onnozele prietpraat.

In de tuin staat verscholen een romantisch huisje, vast van de tuinman of zo...

Langs een muurtje ontdekken we een gele border met...

...een bijzondere tulp...

...euphorbia, oftewel wolfsmelk. Verder gele narcissen, 'gewone' tulpen, vrouwenmantel, lelies en andere (ook) nog niet bloeiende planten.

We eindigen de rondwandeling waar we begonnen zijn: bij het voormalige koetshuis. Daar is nu een restaurant gevestigd, waar je in de oude paardenstallen zit.
Amerongen zelf is een sfeervol dorp, waar nog genoeg te bekijken valt!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...